Χορεύοντας με τους ρυθμούς της ζωής

Ωριμάζοντας 

μαθαίνεις να παίρνεις μεγαλύτερες αποστάσεις από τους ξέφρενους, ανελέητους ρυθμούς της ζωής.

Αρχίζεις να δίνεις αξία σε καθημερινά, επαναλαμβανόμενα πράγματα που κάποτε θεωρούσες υποδεέστερα και ανάξια λόγου.

Αρχίζεις να αντιμετωπίζεις τη ζωή

και οτιδήποτε ζει πάνω σ’ αυτήν με ταπεινότητα και σεβασμό.

Αρχίζεις όχι μόνο να αγαπάς τον εαυτό σου

αλλά και να τον κατανοείς και να τον συμπονάς

για όσα δεν μπορεί και δεν καταφέρνει…

Αρχίζεις να εμπιστεύεσαι τη δική σου αλήθεια και η άποψη

των άλλων να μη σε απασχολεί.

Παύεις να εξαπατάς τον εαυτό σου με λογικοφανείς υπεκφυγές

και δικιολογίες.

Παύεις να λες όχι στον πόνο, να λες ότι ο πόνος δε θα έπρεπε να υπάρχει. Το τέλος  είναι πάντα οδυνηρό, όμως ο πόνος είναι μέρος της ζωής και τελικά δεν έχει νόημα να προσπαθείς να του ξεφύγεις.

Παύεις να ανυπομονείς και να προσπαθείς να φέρεις τη ζωή

στα μέτρα σου, αλλά προσαρμόζεσαι στα δικά της.

Έχεις πάψει να πιστεύεις ότι ξέρεις

τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.

Γνωρίζεις πια ότι όλα είναι σχετικά κι απλά είναι συνάρτηση προσωπικών εμπειριών.

Αρχίζεις να αποδέχεσαι  ότι στη ζωή δεν έρχεσαι

για να γίνεις ευτυχισμένος αλλά για να γίνεις ολοκληρωμένος

και καλύτερος άνθρωπος.

Έτσι αρχίζεις να τηρείς μια χαλαρή στάση και να χορεύεις στους ρυθμούς 

της ζωής αντι να της αντιστέκεσαι κι ετσι να χάνεις όλη τη μαγεία.

Όσο για το άγχος για το αύριο,

που κάποτε λίγο έλλειψε να σε συνθλίψει,

το έχεις πλέον αντικαταστήσει με το:

Έχει ο Θεός.

Αυτογνωσία τι πάει να πει;

Αυτογνωσία.

Πολλοί εσωτερικοί θάνατοι και πολλές νέες γεννήσεις

σε διάφορα επίπεδα βάθους

μέσα σου.

Τη χαρά της ανακάλυψης διαδέχεται η απάρνηση

κάθε βεβαιότητας.

Και στο τέλος γίνεσαι τόσο σοφός

ώστε πλέον να γνωρίζεις

ότι δεν ξέρεις τίποτα!

Εδώ είναι το ταξίδι

                                  Απο Καρδιάς

Η απώλεια της στιγμής της ζωής

Η μεγαλύτερη τέχνη είναι η διαρκής εγρήγορση.

Το μεγαλύτερο αμάρτημα είναι η απώλεια της στιγμής της ζωής.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι η επίγνωση της ύπαρξης.

Η  μεγαλύτερη σοφία ανήκει σ’ εκείνον που ξέρει να περιμένει 

χωρίς να ζορίζει τίποτα. 

Να περιμένει να αποκαλυφθεί το καθετί στο δικό του χρόνο 

και με τον δικό του τρόπο.

Δεν το ήθελα! Μου ξέφυγε....

Όταν κάτι το κάνουμε πρόβλημα γίνεται πρόβλημα και στη συνέχεια δημιουργεί προβλήματα.

-      Θα βρω να παρκάρω;

Θα βρεις, μην ανησυχείς.

-      Σίγουρα; Γιατί χθες δε βρήκα…

Τελικά δε βρίσκεις θέση. Κι απαντάς:

-      Είδες που στα έλεγα;;

Δε φανταζόμαστε, ούτε καν υποψιαζόμαστε ότι είμαστε εμείς ο ηθικός αυτουργός. Είμαστε εμείς που δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για το πρόβλημα…

Και αυτό ισχύει για όλα στη ζωή μας. Όταν εμείς μέσα μας το έχουμε ήδη σαμποτάρει με τον φόβο μας μήπως και δεν … και με την επιμονή μας να υπερασπίζουμε το φόβο μας, ε στο τέλος θα τα καταφέρουμε! Θα το πετύχουμε αυτό που φοβόμαστε!  Δε θα τη βρούμε τη θέση παργκινγ  και τόσα άλλα…

Δεν είναι η ζωή που  μας συμβαίνει αλλά η δική μας στάση σ’ αυτό που συμβαίνει. Σ’ αυτό που θέλουμε ή  που δε θέλουμε.

Και πως το λύνεις αυτό το σταυρόλεξο;

Απλά ζώντας λίγο πιο συνειδητά.

Προσέχοντας λίγο περισσότερο τα λόγια που βγάζουμε απ’ το στόμα μας και τις σκέψεις που βάζουμε στο μυαλό μας… Έχουν απείρως  μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι πιστεύουμε!

Πόσες φορές δεν είπαμε στον εαυτό μας ή σε κάποιον άλλο:

Πω πω δεν το ήθελα, μου ξέφυγε!

¨Η

Μα πως το έκανα εγώ αυτό; Πως μπόρεσα να μιλήσω μ’ αυτό τον τρόπο σε κάποιον που εκτιμώ, που σέβομαι, που αγαπώ;…

Τι σημαίνει αυτό; Ότι ήθελα να τσακωθώ με τον γείτονά μου, να  βλάψω τον συνάδελφό μου, να πληγώσω το παιδί μου, να διαλύσω μια σχέση που με τόσο κόπο δημιούργησα;;

Όχι δεν το έκανα επίτηδες. Δεν το έκανα επί σκοπού. Μου ξέφυγε. 

Που πάει να πει: έγινε χωρίς την συνειδητή συγκατάθεσή μου.

Αν όμως λειτουργούσα συνειδητά, με επίγνωση, άραγε θα είχε γίνει ή θα το είχα αποφύγει;

Η δύναμη δεν είναι στις γροθιές μας. Η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην ανάληψη της ευθύνης των σκέψεων που κάνουμε, των λόγων που εκφράζουμε, των συναισθημάτων που εκπέμπουμε.  Ό,τι δεν είναι ορατό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει… ακόμα κι ένα βλέμμα χωρίς λέξη να ειπωθεί,  μπορεί να χαραχθεί ανεξίτηλα στην μνήμη κάποιου για το καλό ή το κακό…

Η αληθινή δύναμη δε μας συμβαίνει, εμείς την διαχειριζόμαστε.

Γι’αυτό ίσως καλό θα ήταν να σκεφθούμε εκ νέου πόσο επικίνδυνα και πόσο οδυνηρά μπορεί να καταλήξουν κάποια παιχνίδια στα χέρια, στη γλώσσα ή στη σκέψη εκείνων που δεν έχουν μάθει ακόμα να ζουν με επίγνωση….