Τι ειν αυτό που μας ενώνει;

 

 Τι ειν αυτό που μας ενώνει;

Οι –  κοινές έστω και ανόμοιες – ανάγκες μας,

τα όνειρά μας,

η καθημερινότητά μας,

τα παρόμοια βιώματά μας,

οι φόβοι κι οι ψευδαισθήσεις μας,

οι χαρές και οι λύπες μας,

η πολιτιστική μας κληρονομιά,

οι ελπίδες και τα οράματά μας,

για ένα κόσμο καλύτερο για τα παιδιά μας και για μας.

Μας ενώνουν οι Καρδιές μας που χτυπούν κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό.

 

Τι ειν αυτό που μας χωρίζει;

Οι απόψεις μας.

Μας χωρίζει ο πολύξερος νους μας.

 

Ας μην αφήσουμε να μας χωρίσουν

αυτά που μας ενώνουν.

Από Καρδιάς

Α π ο τ υ π ώ μ α τ α

 

 

Όταν κάποιος έχει φύγει εδώ και  καιρό,

 

σιγά σιγά ξεθωριάζει η μορφή του,

 

ξεθωριάζει η φωνή του,

 

ξεθωριάζει το βλέμμα του.

 

 

Εκείνο όμως που μένει για πάντα ζωντανό

είναι τα λόγια του,

οι πράξεις του

και κυρίως τα ίχνη που έχει αφήσει μέσα σου.

Η πληγή στην καρδιά σου.

Τα αποτυπώματα στην ψυχή σου.

Στη χώρα των Θαυμάτων

Λένε πως καταλαβαίνει κανείς ότι μεγάλωσε όταν αρχίζει να κοιτάει προς τα πίσω, προς το παρελθόν, επειδή γέρασε.

Όμως δεν είναι αλήθεια ότι κοιτάς πίσω γιατί γέρασες. Κοιτάς πίσω γιατί είσαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει άλλο μέλλον πια για σένα.

Παύεις να δημιουργείς μέλλον, να ονειρεύεσαι, να ενθουσιάζεσαι, να προσδοκάς, να επινοείς. Και τη θέση όλων αυτών παίρνει η επιφυλακτικότητα, η καχυποψία, η απογοήτευση, γιατί πιστεύεις ότι τα είδες όλα, τα ξέρεις όλα και δεν έχεις τίποτα παραπάνω να δεις ή να γνωρίσεις. Η ζωή ανήκει στους άλλους, στους νέους και ωραίους….

Ωστόσο ούτε η ζωή φταίει, ούτε η ηλικία, αλλά εσύ που έχεις πάψει να πιστεύεις στα όνειρά σου, στη ζωή, στην περπέτεια, στην έκπληξη που μπορεί να κρύβεται στην κάθε γωνιά του δρόμου.

Τα όνειρα δεν έχουν ηλικία, ούτε ημερομηνία, ούτε περιορισμούς εκτός απ’ αυτούς που έχεις βάλει εσύ. Τα όνειρα μπορούν να έρθουν ανά πάσα στιγμή να σε συναντήσουν, αλλά αν σου χτυπήσουν την πόρτα και να σε ρωτήσουν: Είσαι έτοιμος να μας ακολουθήσεις; Εσύ πρέπει να είσαι έτοιμος, χωρίς αν, χωρίς μα, χωρίς μήπως!

Αν εσύ είσαι γεμάτος φόβους, αμφιβολίες κι ανασφάλειες θα τους πεις μάλλον:

-      Εγώ … είμαι πολύ μεγάλος για κάτι τέτοιο, πηγαίνετε να χτυπήσετε άλλη πόρτα.

Αλλά δε θα φταίνε τα όνειρα μα τα εμπόδια του μυαλού σου.

 

Ένας ενήλικος με ανοιχτό μυαλό και ταπεινότητα συγχρόνως  μπορεί να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα σ’ αυτόν κι ένα παιδί.

Ένα παιδί βλέπει τη ζωή σαν έκπληξη που το καλεί να τη ζήσει ενώ ο μεγάλος σαν καθήκον που πρέπει να διεκπεραιώσει.

 

Κι εσύ; Τι θα διαλέξεις εσύ;

Θα γίνεις κάποτε εραστής της ζωής αφήνοντάς την να σε αποπλανήσει;

Θα αφεθείς να σε εκπλήξει;

Τι λες; Θα την αφήσεις να σε οδηγήσει στη χώρα των Θαυμάτων;

Θα αφήσεις την έντασή της να σε συνεπάρει;

Θα τολμήσεις να ταξιδέψεις στα βαθιά άγνωστα βάθη της;….

Τελικά   ….     θα ενδώσεις;

 

 

.... η επίγνωση ....

 

Κι ύστερα έρχεται η επίγνωση

που λέει

ότι όλες οι γνώσεις που έχω

είναι κάποιων άλλων

κι όσο για μένα;;

περι-πλανώμαι στην αφρό μιας θάλασσας

με απύθμενο βάθος.

 

 

 

 

 

 

 

Για ένα τίποτα .....

 

Οι άνθρωποι τσακώνονται για το τίποτα.

Χωρίζουν για το τίποτα.

Δε διστάζουν να χαλάσουν φιλίες χρόνων για το τίποτα.

Θυμώνουν, παρεξηγούνται …. για ένα τίποτα.

Δεν έχουν καταλάβει

πόσο μικρή, απρόβλεπτη και εύθραυστη είναι η ζωή.

 

Τόσο σύντομη, που για κανένα λόγο δεν αξίζει να την χάνουν,

να την καταστρέφουν, να την ευτελίζουν, να την μειώνουν.

 

Μια μέρα θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτό το τίποτα ήταν το παν!

Ας μη χρειαστεί να μετανιώσουν

γιατί έχασαν τόσο πολύτιμο χρόνο

για …. ένα τίποτα ….

Ο Μάιος και οι προσφορές του

 

 

 

Αποχωρεί κι αυτός ο Μάιος και αναχωρώντας αναρωτιέσαι αν ήταν χειμώνας ή  καλοκαίρι, αν τα δώρα που μας έφερε μας χάιδεψαν τ’ αυτιά μ’ απέχανε πολύ απ’ την αλήθεια….

Κι αλήθεια: Μας έφερε δώρα;

Στη δική μου ζωή όχι. Τα δώρα κι οι υποσχέσεις περιμένουν ακόμα υπομονετικά καθισμένα στην αίθουσα αναμονής. Τουλάχιστον όσον αφορά στα εξωτερικά δώρα της επιφανειακής μου συνειδητότητας με τις προσωπικές της επιδιώξεις….

Κι όμως συνειδητοποιώ πως το πραγματικό, το βαθύτερο δώρο υπήρξαν δυο υπενθυμίσεις:

Η πρώτη είναι ότι τίποτα δεν έρχεται κατόπιν προσπάθειας, εξαναγκασμού ή πίεσης.

Η δεύτερη είναι ότι τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή μου ήρθαν πάντα από μόνα τους.

Από μόνα τους;

Ναι από μόνα τους. Περπάτησαν και ήρθαν ως εμένα! Τότε που εγώ ήμουνα εσωτερικά δεκτική και ώριμη κι εκείνα ανακάλυψαν το σωστό timing για να μιλήσουν μέσα μου.

Έτσι, έστω κι αν κι αυτός ο μήνας δεν μας έφερε

αυτά που περιμέναμε, που ελπίζαμε ή που υπολογίζαμε,

μας θύμισε ωστόσο ότι τίποτα δεν είναι υπό έλεγχο

και  η ζωή

είναι μόνο στιγμές που …. αν μπορέσουν «να μας κόψουν την ανάσα»

τότε έχουμε κερδίσει το στοίχημα.

Το μοναδικό ίσως στοίχημα στα ανθρώπινα μέτρα,

στις ανθρώπινες διαστάσεις, στις ανθρώπινες δυνατότητες….

 

 

Αφιερωμα στη Γυναίκα, 8 Μαρτίου

Γυναίκα αγαπημένη

Σου εύχομαι να πιστεύεις πάντα στα όνειρά σου γιατί χωρίς αυτά θα είσαι άδεια.

Σου εύχομαι να μην προδώσεις ποτέ τον εαυτό σου, γιατί μακριά από την αλήθεια σου η ύπαρξη χάνει το νόημά της.

Σου εύχομαι να πιστεύεις πάντα στην αγάπη, γιατί αν πεις «φθάνει» μέσα σου κάτι θα πεθάνει.

Σου εύχομαι να μην ξεχάσεις ποτέ τους άλλους, ακόμα κι όταν η ζωή είναι δύσκολη, γιατί καθένας τους είναι ένα κομμάτι δικό σου.

Σου εύχομαι να συνεχίσεις να γελάς , να χορεύεις, να τραγουδάς ακόμα κι όταν δεν υπάρχει λόγος, ακόμα κι όταν οι μέρες είναι γεμάτες προβλήματα, γιατί χωρίς τη χαρά η ζωή γίνεται μονότονη και γκρίζα.

Σου εύχομαι να αφήνεις χώρο στην καρδιά σου για τη συγχώρεση γιατί αλλιώς η καρδιά γίνεται πέτρα.

Σου εύχομαι να κρατάς πάντα ανοιχτή την πόρτα σου στο πάθος για να ζεις με ένταση κάθε μικρή στιγμή.

Σου εύχομαι να φέρνεις μαζί σου πάντα τον σεβασμό, γιατί χωρίς αυτόν είναι εύκολο να ποδοπατήσεις αυτόν που είναι πλάι σου.

Σου εύχομαι να αγαπάς τους άλλους αλλά να μην ξεχνάς ότι αξίζεις την αγάπη.

Σου εύχομαι να είσαι πάντα ο εαυτός σου, να ακολουθείς τη φωνή της ψυχής σου γιατί, όταν είσαι μακριά απ΄αυτήν η ζωή χάνει το άρωμά της.

S. Oberhammer