Το Facebook και οι φίλοι μου

Το facebook για μένα ένας πυρήνας φίλων.

Πέρα από το όνομά τους δεν ξέρω σχεδόν τίποτε άλλο γι’αυτους. Ούτε πόσο χρονώ είναι, ούτε τι δουλειά κάνουν, ούτε ποια είναι η οικογενειακή τους κατάσταση, ούτε πως είναι η καθημερινότητά τους, αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί. 

Ξέρω μόνο ότι έχουν μια ηθική υπόσταση κι αυτό μου φθάνει.

Έχω ακούσει πολλά ειρωνικά σχόλια για το facebook, για μας τους κολλημένους, τους εξαρτημένους, τους αργόσχολους, αλλά στην πράξη από αυτό τον πυρήνα ψυχών δεν έχω δει κάτι ανακόλουθο, φάλτσο, απρεπές ή ανάγωγο.

Τα νήματα που ενώνουν όλους εμάς δεν είναι πάντα φανερά ή ορατά.

Η απόσταση δεν είναι κριτήριο. Πόσες φορές αλήθεια εκείνοι με τους οποίους ζεις είναι αυτοί με τους οποίους νοιώθεις περισσότερο ξένος… Είναι αυτοί που λιγότερο σε ακούνε, σε βλέπουν, σε συναισθάνονται….

Εκείνο που μας συνδέει δεν είναι τόσο οι κοινές μας απόψεις, τα κοινά μας ενδιαφέροντα ή εμπειρίες  κι αυτό ακριβώς μας αποδεσμεύει από ανώφελες συγκρούσεις.

Εκείνο που μας συνδέει είναι εκείνα τα αόρατα νήματα που ενώνουν τις καρδιές μας όσο μακριά κι αν ζούμε, όσο διαφορετικές κι αν είναι οι ζωές μας και η κάθε μας μέρα.

Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε σε κανέναν τίποτα, δε χρειάζεται να είμαστε αρεστοί σε κανέναν, δεν υπάρχει όφελος, διεκδίκηση, ιδιοτέλεια.

Έτσι καθένας μπορεί να είναι αυτό που είναι, να εμφανίζεται όποτε θέλει, να γράφει ό,τι τον εκφράζει και να βγάζει προς τα έξω το καλύτερο που έχει μια και δεν έχει κάποιο λόγο να μην το κάνει. Δεν υπάρχει κανένας δικαστής, κανένα αφεντικό, κανείς που θα τον κρίνει και θα τον απορρίψει….

Μπορεί να είναι ο εαυτό του χωρίς μάσκα, ρόλο, ταυτότητα, στολίδια και φτιασίδια.

Και μήπως το μεγαλύτερο ζητούμενο σ’ αυτή την κοινωνία της επίφασης και του δήθεν δεν είναι η αυθεντικότητα;…

Μήπως εκείνο που όλοι αναζητούμε δεν είναι να μας αγαπούν γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε, κι όχι γι’ αυτό που δείχνουμε;

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να προσεγγίζουμε ο ένας τον άλλον με την καρδιά και τότε έχουμε αγγίξει την ουσία.  Όλα τα άλλα είναι ασήμαντα και δευτερεύοντα….

Ο δρομος προς τον εαυτό σου ....

Εσύ είσαι ο Ταξιδευτής.

Εσύ το μονοπάτι.

Εσύ και ο προορισμός.

Πρόσεξε, μη χάσεις ποτέ το δρόμο

που σε οδηγεί στον εαυτό σου …

Shihab al Din

Χρόνος

   Χρόνος. Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση.

Κοιτάς πίσω και νοιώθεις πως πέταξε.

Κοιτάς μπροστά και νοιώθεις ότι δε θα περάσει ποτέ.

 

Κι όμως αυτός είναι πάντα εκεί, στη θέση του.

Εμείς είμαστε που περνάμε μέσα απ’ αυτόν

και τον αφήνουμε να κυμαίνεται κατά τις διαθέσεις μας.

Τόσο σχετικός ο χρόνος, όσο η ματιά που τον ορίζει.

Μήπως αν βιώναμε τον άχρονο χρόνο, 

εκείνον  που δεν περνά και δε χάνεται …

Εκείνον που δεν περιορίζεται,

ανέγγιχτος από τη φθορά της προσωρινότητας,

που μένει όταν όλα τα άλλα έχουν χαθεί,

που δεν πλήττεται από τις καταιγίδες της ζωής

ούτε κι από τις απώλειες…..

              απο Καρδιάς

Θυμάσαι ακόμα ότι ζεις;… ( τέλος του 2014 )

Όλοι εμείς έχουμε τα πάντα λίγο πολύ στη ζωή μας. Κι όμως 

κάτι μας διαφεύγει, κάτι πάντα λείπει.

Μήπως αυτό που λείπει είναι η ίδια η ουσία;;

Γεμάτοι, υπερπλήρεις από πράγματα, δραστηριότητες, δουλειές, ανθρώπους, σκέψεις, ακούσματα, υποχρεώσεις, εικόνες, προγράμματα, υποθέσεις … μήπως έχουμε ξεχάσει να ζούμε;

Μήπως όλο αυτό το «έχω-κάνω-τρέχω» είναι πολύ, 

εξαιρετικά πολύ …. αναλώσιμο;

Αυτό σημαίνει για σένα ζωή;  Τούτη είναι η ζωή που είχες ονειρευτεί, είχες πιστέψει, είχες οραματιστεί,  όταν ήσουν στην αρχή και ήθελες ν’αλλάξεις τον κόσμο;

Τι απέμεινε απ’ αυτόν τον κόσμο; Το κυνήγι ενός εντυπωσιακότερου αυτοκίνητου, ενός μεγαλύτερου σπιτιού, ενός νεανικότερου look, περισσότερης δόξας και χρήματος και τρόπων εξασφάλισης για το μέλλον;

Ποια είναι τελικά η ουσία;  Που βρίσκεται;  Μέσα σε τι κατοικεί;

Τι είναι αυτό που σε κρατάει σε απόσταση ασφαλείας από τον εαυτό σου;

Από ποιες αλήθειες κρύβεσαι και ως πότε;

Ποιο σκοπό υπηρετεί η ζωή σου; Ή δεν υπηρετεί κανένα σκοπό, κι απλά αντιδρά σε κάθε ερέθισμα, σαν τα σκυλιά του Παβλώφ, εξαρτημένη από κάθε like, και παρόμοια υποκατάστατα,  τρέχοντας πίσω από τα κοινωνικά μοντέλα που της έχουν επιβληθεί;

Και … και πότε σκέφτεσαι να ζήσεις;

Έχεις αρκετό καιρό μπροστά σου; Ναι; Είσαι σίγουρος;

Εγώ μόνο μερικές ερωτησούλες κάνω, έτσι απλά μια και είναι το τέλος του χρόνου. Του δικού σου χρόνου, του δικού μου χρόνου, του χρόνου όλων μας….  Ξεβολεφτικές ίσως, αλλά που σε οδήγησε το βόλεμα ως τώρα, πέρα από την ψευδαίσθηση της ασφάλειας;

Μια και μοναδική η ευχή μου για τη νέα χρονιά:

Ζήσε τη ζωή που ως τώρα δεν έζησες!

Ζήσε την υπέρβαση!

Ζήσε μια ζωή με νόημα κι αν δεν έχεις βρες το!

Αν ζεις χωρίς νόημα είναι σα να μη ζεις.

Μια ολόκληρη ζωή είναι κρίμα να την σπαταλήσεις ως τουρίστας  

κι όχι σαν συνειδητή, στοχαστική ανθρώπινη ύπαρξη….

        Από Καρδιάς