Δεσμεύσεις

Δέσμευση σημαίνει πάντα οι άλλοι. Ποτέ εμείς.

Η δέσμευση απέναντι στον εαυτό μας είναι ανύπαρκτη. Δεν υφίσταται  ούτε καν σα σκέψη…

Κάποτε είχαμε όνειρα. Είχαμε πει στον εαυτό μας: Εγώ θα το κάνω, θα το πετύχω, θα το καταφέρω, θα το αλλάξω, θα το ζήσω!

Τι έχει απομείνει τώρα;

Που έχουν πάει οι δεσμεύσεις απέναντι στα όνειρά μας, στο παιδί μέσα μας, στις ανάγκες και στα θέλω μας;

Που βρίσκονται όλα αυτά; Μήπως έχουν καταποντιστεί στο όνομα των αναγκών των άλλων;…

Καθένας έχει το δικό του ταξίδι.

Συναντιόμαστε και αποχωριζόμαστε. Τίποτα δεν είναι δικό μας, ούτε καν τα παιδιά μας. Κι εκείνα έχουν το δικό τους ταξίδι, στο οποίο συχνά εθελοτυφλούμε δεσμεύοντάς τα στη δική μας ζωή με αόρατα υλικά και συνασθηματικά νήματα …

Δικό μας έχουμε μόνο ένα πράγμα: Τον εαυτό μας. Οι δεσμεύσεις στους άλλους είναι παροδικές, αλλά στον εαυτό μας μόνιμες! 

Κι ωστόσο είναι οι μόνες που δεν έχουμε ποτέ τηρήσει κι αν κάποτε το κάνουμε είναι με άπειρες ενοχές….

Η παχυσαρκία, οι καρκίνοι, το άγχος, η κατάθλιψη, οι κρίσεις πανικού και τόσα άλλα,  μήπως οφείλονται στο ότι δεν τηρήσαμε τις δεσμεύσεις, τις υποσχέσεις στον εαυτό μας κι αισθάνεται ….  προδομένος;

Πόσες φορές του είχαμε υποσχεθεί και δεν το κάναμε;…. Τον αγνοήσαμε, τον πιέσαμε υπερβολικά, τον ταπεινώσαμε, τον κοροϊδέψαμε, αθετήσαμε όσα του είχαμε υποσχεθεί;

Μια μέρα θα χρειαστεί να πάρουμε το θάρρος

να αναλάβουμε την προσωπική μας ευθύνη.

Να τιμήσουμε τη δέσμευση απέναντι στον εαυτό μας,

αυτή τη δέσμευση που κάποτε είχαμε πάρει

και  να γράψουμε το βιβλίο της ζωής μας από την αρχή,

ριψοκινδυνεύοντας …. να κοιτάξουμε μέσα μας.

Να συμφιλιωθούμε μαζί του και το δυσκολότερο,

να αποφασίσουμε να ζήσουμε μια αυθεντική, αληθινή ζωή,

αντί για την επίκτητη που έχουμε ζήσει ως τώρα.

Να ζήσουμε επιτέλους τη ζωή που δε ζήσαμε!!

Να επανακτήσουμε τη σύνδεση με τον αληθινό μας εαυτό.

Να συνδεθούμε με τον παλμό της δικής μας καρδιάς.  

Να επανεξετάσουμε την ποιότητα της σχέσης με μας.

Να επανακτήσουμε τους χαμένους δεσμούς και δεσμεύσεις

απέναντι σ’αυτό τον μικρό κόκκο του Σύμπαντος

που όμως

είμαστε Εμείς.

Η τελειότητα

Ναι! μπορείς να συναντήσεις το τέλειο, το απόλυτο, το ιδανικό!

Η τελειότητα βρίσκεται παντού γύρο μας και πολύ πιο συχνά απ’ ότι νομίζουμε μας επισκέπτεται, μόνο που ο ανθρώπινος εξοπλισμός  αναγνώρισης είναι ανεπαρκής….

Μπορεί να τη βρεις σε ένα ηλιοβασίλεμα ή σε έναν άνθρωπο.

Σε ένα τοπίο ή σε ένα μπουκάλι κρασί.  

Σε ένα ταξίδι ή σε μια απλή κουβέντα.

Σε κάτι που θα σε συναρπάσει,  που θα σε απογειώσει.

Υπάρχει!

Αλλά … θα την αναγνωρίσεις άμα την συναντήσεις ή θα αρχίσεις τα:  

ναι αλλά, μήπως, ίσως, αν …. Θα την αδράξεις ή θα την αφήσεις να σου ξεφύγει;

Το πιο πιθανό είναι ότι θα την αναγνωρίσεις, αλλά το ζήτημα είναι τι θα κάνεις μαζί της. Πως θα την προσεγγίσεις; Σαν κατακτητής που επιτέλους απέκτησε το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου ή σαν ταπεινός ταξιδευτής που του δόθηκε έγκαιρα, όσο ακόμα ζει, η Χάρη;

Πως θα της φερθείς; Θα προσπαθήσεις να τη γραπώσεις, να την εξασφαλίσεις για πάντα; - Οπότε η τελειότητα θα απομυθοποιηθεί και θα περάσει στη σφαίρα της καθημερινής συμβατικότητας, τουτέστιν θα την σκοτώσεις…  ‘Η θα την αγγίξεις απαλά σαν πολύτιμο εφήμερο τριαντάφυλλο, γνωρίζοντας την αξία της αλλά συγχρόνως και την τρωτότητά της;

Η τελειότητα υπάρχει. Όντως υπάρχει. Δεν είναι ωστόσο προσμετρήσιμη, δεν έχει να κάνει ούτε με τις στατιστικές,  ούτε με τους μέσους όρους..

Η τελειότητα δεν ανήκει στον μέσο όρο, ούτε στον μέσο άνθρωπο και πόσο μάλλον στον βολεμένο άνθρωπο. Ανήκει σ’ εκείνον που τολμάει και κυρίως που πιστεύει στην ύπαρξή της.  Γιατί, αν δεν πιστεύεις ότι κάτι υπάρχει, τότε πώς να υπάρξει στ’αλήθεια;  Πώς να το φέρεις στη ζωή σου;

Αν για παράδειγμα δεν πιστεύεις στην αγάπη πως θα βιώσεις την αγάπη;

Αν δεν πιστεύεις στην καλοσύνη, στις αυθεντικές , ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις, πως θα τις φέρεις στη ζωή σου;

Αν δεν πιστεύεις στα θαύματα, στη μαγεία, στη Θεία Πρόνοια πως θα ζήσεις την ευλογία της;

Κι αν δεν πιστεύεις στον Παράδεισο, πως μπορείς να τον διεκδικείς για πάρτη σου;

Ίσως βέβαια το «πρόβλημα» δεν είναι η τελειότητα αλλά η δυσκολία να συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο όταν την έχεις γνωρίσει … αλλά είναι κι αυτός ένας ακόμα δρόμος στην πορεία προς την ωριμότητα.

Η τελειότητα υπάρχει

αλλά δεν μπορείς να την κρατήσεις, να την περιορίσεις,

να την φυλακίσεις, να την καλουπώσεις.

Μπορείς μόνο να τη ζήσεις για όσο σου κάνει την τιμή να σε συντροφεύει

και να συμπορεύεται μαζί σου.

Και για να την λάβεις, σαν Χάρη, πρέπει και να την αξίζεις,

όπως και κάθε άλλη ευλογία στη ζωή εξ άλλου…

Μυστική προσευχή του παιδιού στη μαμά και στον μπαμπά του

 Μαμά μπαμπά

σας ικετεύω

μη με κάνετε να πιστέψω ότι οι επιθυμίες μου είναι παντοδύναμες.

Μαμά, μπαμπά

σας παρακαλώ

διακινδυνεύστε να μου στερήσετε και να με στενοχωρήσετε

αρνούμενοι κάποιες επιθυμίες μου.

Μαμά, μπαμπά,

είναι σημαντικό για μένα

να ξέρετε να πείτε όχι,

να μη με κάνετε να πιστέψω

ότι μπορεί να είστε τα πάντα για μένα

κι ότι μπορώ να είμαι τα πάντα για σας.

Μαμά, μπαμπά

ακούστε παν’ απ όλα τις επιθυμίες μου

αλλά μην ανταποκριθείτε αμέσως,

ικανοποιώντας τις πολύ γρήγορα… κινδυνεύετε να τις συνθλίψετε.

Διαβεβαιώστε με ότι είναι εντάξει να τις έχω

κι ότι έχουν ληφθεί υπόψη ή ότι δεν έχουν.

Αλλά μη τις αναλαμβάνετε αντί για μένα.

Μαμά, μπαμπά

σας παρακαλώ

μην επιστρέφετε ξανά και ξανά σε  μια άρνηση.

Μη απολογείστε

για να μπορέσω να ανακαλύψω τα όριά μου

και να αποκτήσω ξεκάθαρα σημεία αναφοράς.

Μπαμπά, μαμά

Ακόμα κι αν αντιδρώ κι αν κλαίω,

ακόμα και αν σου λέω:

«Μαμά είσαι κακιά και άκαρδη»

εσύ να μένεις σταθερή.

Και αν σε κατηγορώ εσένα μπαμπά

ότι «δεν καταλαβαίνεις τίποτα»

να μη με ξεσυνερίζεσαι.

Μαμά, μπαμπά

σας θερμοπαρακαλώ

ακόμα κι όταν προσπαθώ να σας γοητεύσω, αντισταθείτε!

Ακόμα κι αν σας προκαλέσω ανησυχία, μην υποκύψετε!

Ακόμα κι αν κάποιες φορές σας επιτεθώ, μην με απορρίψετε.

Είναι ο μόνος τρόπος για να μεγαλώσω.

Και να μπορείτε να πείτε σε όλους:

Αυτός είναι ο γιός μου, αυτή είναι η κόρη μου.

 Jacques Salome