Από το παράθυρο

 

Είναι η ζωή ένα ταξίδι;

 Ένα σχολείο;

Κι η ελεύθερη βούληση;  Άραγε υπάρχει;

Αν υποθέσουμε ότι γεννηθήκαμε κάπου, οπουδήποτε και ο προορισμός μας είναι η Ιθάκη, η ελεύθερη βούλησή μας αντιπροσωπεύεται από την επιλογή της διαδρομής.

Πως, με ποιο τρόπο θα φθάσουμε στην Ιθάκη; με το πλοίο, το αεροπλάνο, το αυτοκίνητο ή … πετώντας με την φαντασία μας;

Πόσο χρόνο θα διαρκέσει το ταξίδι;

Μπορεί να μας πάρει μόνο μερικές ώρες αν επιλέξουμε να πάμε με το αεροπλάνο – σ’ αυτή την περίπτωση ή που η γήινη ζωή μας θα τελειώσει κάπως πρόωρα ή που θα μας περιμένουν στην άφιξη οι προκλήσεις.

Μπορεί να επιλέξουμε να πάμε … και με τα πόδια ακόμα. Σ’ αυτή την περίπτωση η διαδρομή μπορεί να κρατήσει μια ολόκληρη ζωή και οι προκλήσεις καθώς και η «ευτυχία» θα μας περιμένουν σε κάθε μας βήμα.

Υπάρχει βέβαια και ο μέσος δρόμος για παράδειγμα το αυτοκίνητο, όπως και αμέτρητοι άλλοι δρόμοι ανάλογα με τις επιλογές καθενός.

Κι έπειτα, η Ιθάκη τι είναι, πέρα από ένα σημείο στο χάρτη;  Τι σημαίνει για κάθε ξεχωριστή ψυχή, πως τη φαντάζεται, τι νόημα κι ερμηνεία της δίνει;

Γιατί η Ιθάκη δεν είναι ούτε καν ένα σταθερό σημείο στον ορίζοντα. Είναι ένα εύπλαστο δημιούργημα του νου μας κι αυτό που φανταζόμαστε είναι αυτό που θα έχουμε κι εκεί που θα φθάσουμε.

Καθημερινά βρισκόμαστε προ μικρών ή μεγάλων αποφάσεων. Η κάθε απόφαση χαράζει κι ένα καινούργιο μονοπάτι, είναι η αφετηρία ενός νέου δρόμου του ταξιδιού μας προς την Ιθάκη. Η κάθε εμπειρία προσθέτει κι άλλο ένα κομμάτι στο παζλ κι όσο περισσότερο αφηνόμαστε αντί να αντιστεκόμαστε, η ζωή μας οδηγεί με τον τρόπο της σ’ένα πλούτο άνευ προηγουμένου.

Και μετά από καιρό, όταν πλέον έχει διασχίσει κανείς το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού, συνειδητοποιεί ότι η ερώτηση για την ελεύθερη βούληση είναι ρητορική αφού η ζωή μας κουβαλάει στους ώμους της χωρίς σταματημό.

Το ταξίδι μας μπορεί να μην είναι πάντα εύκολο ή άνετο αλλά όσο πιο άνετο είναι κάτι τόσο λιγότερο ενδιαφέρον έχει…   

Είναι κι αυτό μια από τις δύσκολες επιλογές της ελεύθερης βούλησης.

Έτσι αντί να αγωνιούμε για τον επόμενο σταθμό, σοφότερο θα ήταν να αφεθούμε στη ζωή μ’εμπιστοσύνη και να την αφήσουμε να επιλέξει αυτή        για μας τον τρόπο, την διαδρομή και τους σταθμούς του ταξιδιού μας.

 Όσο για μας;

Μπορούμε απλώς να καθίσουμε αναπαυτικά στο κάθισμά μας και να απολαύσουμε τα τοπία χαζεύοντας από το παράθυρο.

Η ηχώ

Ένα μικρό αγόρι περπατούσε στο βουνό με τον πατέρα του.

Ξαφνικά το αγόρι σκόνταψε, έπεσε, χτύπησε λίγο και επειδή πόνεσε φώναξε:

Αααα!

Προς μεγάλη του έκπληξε τότε άκουσε μια φωνή να έρχεται  από τα απέναντι βουνά και να επαναλαμβάνει:

Αααα!

Περίεργος ρωτάει:

Ποιος είσαι εσύ;

Και η φωνή του απαντάει:

Ποιος είσαι εσύ;

Το αγόρι ρωτάει ξανά:

Εγώ σε ακούω! Ποιος είσαι;

Και η φωνή του απαντάει:

Εγώ σε ακούω! Ποιος είσαι;

Θυμωμένος φωνάζει:

Δειλέ!

Και του απαντάει η φωνή:

 Δειλέ!

Οπότε ο μικρός κοιτάζει τον πατέρα του και τον ρωτάει:

Μπαμπά τι συμβαίνει;

Ο πατέρας του χαμογελάει και του λέει:

Τώρα θέλω να με προσέξεις.

Στη συνέχεια φωνάζει:

Είσαι ένας πρωταθλητής.

Κι η φωνή απαντάει:

Είσαι ένας πρωταθλητής.

Ο γιος του τον κοίταξε  έκπληκτος εξακολουθώντας να μην  καταλαβαίνει.

Ο πατέρας λοιπόν του εξήγησε:

Οι άνθρωποι ονομάζουν αυτό το φαινόμενο ηχώ,  αλλά στην πραγματικότητα αυτό είναι η ζωή.

Η ζωή σαν την ηχώ σου στέλνει πίσω αυτό που λες ή κάνεις.

Η ζωή δεν είναι παρά η αντανάκλαση των πράξεών μας.

Αν εσύ θέλεις περισσότερη αγάπη στον κόσμο,  πρέπει να δημιουργήσεις περισσότερη αγάπη στην καρδιά σου.

Αν θέλεις οι άλλοι να σε σέβονται,  πρέπει πρώτα εσύ να σέβεσαι τους άλλους.

Αυτή η αρχή μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε πράγμα,  σε κάθε πλευρά της ζωής.  Η ζωή σου φέρνει πίσω αυτό που της έδωσες.

Γιατί η  ζωή μας δεν είναι ένα σύνολο συμπτώσεων, αλλά ο καθρέφτης του εαυτού μας….

Η Αιωνιότητα της στιγμής

Η αιωνιότητα καθόλου δεν έχει να κάνει με το χρόνο. Ο χρόνος κινείται σε μια ευθεία προβλέψιμη γραμμή – εξ ου και η ασφάλειά του  που μας ξεγελάει…

Μα,  η αιωνιότητα τι είναι;

Ας τη φανταστούμε σα μια στιγμή μέσα στην οποία είσαι ολοκληρωτικά  ολόκληρος.  Χωρίς κανενός είδους διαχωρισμού, απόστασης ή νοητικής επεξεργασίας.

Απλώς είσαι.

Μόνο είσαι.

Είσαι σε απόλυτο βαθμό … το Απόλυτο.

Βέβαια ο καθένας θα ήθελε να πετύχει κάτι τέτοιο.

Αλλά πως;  Είναι εύκολο; Δύσκολο; Εφικτό;

Εδώ είναι η παγίδα.

Έχουμε μάθει να λειτουργούμε με όρους επιτυχίας ή αποτυχίας, προσπάθειας, δύναμης, γνώσης, στόχων κι επιθυμιών. Όμως όλα αυτά αποτελούν τη συμβατική γλώσσα του χρόνου.  Η γλώσσα της αιωνιότητας εκτείνεται πολύ πέρα από την τυπική ανθρώπινη κατανόηση.

Η αιωνιότητα δεν έχει χρόνο. Ως εκ τούτου δεν μπορείς να την σταματήσεις, να την σταθεροποιήσεις, να την πιάσεις, πόσο μάλλον να την κρατήσεις.

Μοιάζει με την πεταλούδα. Μπορεί η ομορφιά της να σε συνεπάρει, να σε μαγέψει, να σε αφοπλίσει. Αλίμονο όμως αν μπεις στον πειρασμό να την βάλεις σε μια γυάλα για να την συντηρήσεις.

Την έχασες!

Δε γίνεται να βαλσαμώσεις τη στιγμή. Αυτό που μπορείς να βαλσαμώσεις είναι το χρόνο. Όμως  η στιγμή είναι φευγαλέα. Γλιστρά σαν τον άνεμο και χάνεται.

Αλλά ακόμα κι αν καταφέρεις να την αιχμαλωτίσεις, και πάλι την έχεις χάσει. Δεν αιχμαλωτίζεται ό,τι και να κάνεις.

Τη στιγμή δεν την ψάχνεις, δεν την κυνηγάς, δεν ρίχνεις δόλωμα για να την αρπάξεις. Είναι εκείνη που έρχεται σε σένα, εκεί που λιγότερο την περιμένεις διακριτικά και αναπάντεχα και με τον ίδιο τρόπο αποχωρεί.

Η ζωή –  μέρος της αιωνιότητας –  μοιάζει  μ’ ένα ποτάμι που δεν μπορείς να φυλακίσεις μέσα σ’ένα ποτήρι.  Μπορείς  μόνο να μπεις στο ποτάμι, να κυλήσεις μαζί του, κι όπου σε πάει.

Να γιατί η μαγεία πάντα μας διαφεύγει. Γιατί η μαγεία ανήκει στη σφαίρα της αιωνιότητας.

Δεν την κρατάς.

Απλά τη ζεις όταν έρχεται και την αφήνεις να πάρει το δρόμο της

 όταν είναι να φύγει.

Πως αλλιώς θα ήταν μαγεία;;

Από  Καρδιάς