Δάσκαλος ή Παιδαγωγός;;

Ένας δάσκαλος έχει δυο βασικούς ρόλους: Του εκπαιδευτικού και του παιδαγωγού.

Αναρωτιέμαι ποιος από τους δυο είναι ο πιο σημαντικός.

Όταν το παιδί σου  τελειώσει το σχολείο ποιόν θα θυμάται και γιατί;

Εκείνον που του εξηγούσε καλύτερα την ιστορία, τα μαθηματικά, τη φυσική; Ή εκείνον που προσπαθούσε να του διδάξει με τα λόγια,  αλλά και με το παράδειγμά του,  πώς να είναι καλύτερος άνθρωπος,  ποιες είναι οι πραγματικές αξίες και πώς να πορευτεί στους δρόμους της ενήλικης ζωής του με αυτοπεποίθηση και όντας ο εαυτός του;

Ένας παιδαγωγός,  ακόμα κι αν υστερεί ως εκπαιδευτικός, οι επιπτώσεις στην ευαίσθητη ψυχή του παιδιού, δε θα είναι ανεπανόρθωτες. Αλλά ένας εκπαιδευτικός που δεν είναι παιδαγωγός, μπορεί να εντυπώσει γνώση στο μυαλό του παιδιού, αλλά ποτέ δε θα καταφέρει να αγγίξει την ψυχή του, ούτε να μιλήσει στην καρδιά του.

Εξ άλλου ο καθένας θα μπορούσε να μεταδώσει λίγο πολύ μια γνώση που έχει διδαχθεί αλλά, τη σοφία της καρδιάς,  λίγοι την κατέχουν και έχουν το χάρισμα  να τη μεταλαμπαδεύσουν πάρα πέρα.

Βέβαια πολλοί θα υποστήριζαν ότι οι γνώσεις είναι το επιτακτικότερο πράγμα στην εποχή

μας.

Αν όμως η προσωπικότητα δε λαξευτεί θα μείνει στην πρωτογενή της κατάσταση. Ακατέργαστη. Και ο πολιτισμός μας δεν πάσχει από ακατέργαστα δίποδα αλλά από καλλιεργημένες ψυχές.

Εκπαιδευτικός ή παιδαγωγός;

Γνώση ή σοφία;

Νους ή ψυχή;

Επιλογές έχουμε πάντα. Συνήθως όμως η «σωστή» επιλογή είναι και η δυσκολότερη γι’ αυτό και οι περισσότεροι προτιμούν τη « λάθος» .

Επειδή όμως συχνά η ζωή φέρνει τα πάνω κάτω, εκείνοι που επέλεξαν τους δρόμους της ευκολίας, όταν βρεθούν στα δύσκολα θα διαπιστώσουν ότι οι εύκολοι δρόμοι της εκκίνησης ελάχιστα τους στήριξαν στα δύσκολα ζητούμενα της ενήλικης ζωής τους.

Λοιπόν; Εκπαιδευτικός ή Παιδαγωγός;

Μα φυσικά Παιδαγωγός. Μακράν παιδαγωγός!

Άμεση δράση ή άμεση παράδοση;

Είναι στιγμές στη ζωή που χρειάζεται δράση. Τότε πρέπει ν’ ανασκουμπωθούμε και να ξεκινήσουμε τον αγώνα δρόμου.

Κι είναι στιγμές που η δράση δεν οδηγεί πουθενά. Τότε χρειάζεται η παράδοση.

Η δράση είναι εύκολη γιατί είναι ο δρόμος ο περισσότερο ταξιδεμένος. Όσο κι αν η υπερδραστηριότητα  κουράζει, ωστόσο λόγω της σταθερότητάς της  ταυτόχρονα μας καθησυχάζει.

Αντίθετα η αναμονή, όσο κι αν μοιάζει ξεκούραστη, μας εξουθενώνει.

Γιατί ο άνθρωπος λειτουργεί με μια μηχανιστική ακρίβεια και παρότι λαχταρά απελπισμένα καινούργιες  εμπειρίες,  ο φόβος τον οδηγεί πάντα ξανά πίσω στο γνωστό πεπατημένο μονοπάτι.

Έτσι όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα το πρώτο πράγμα που θα σκεφτούμε είναι η δράση!

Τι πρέπει να κάνω, πως πρέπει να ενεργήσω;

Είναι παράδοξο αλλά συνήθως ούτε η δράση ούτε η σκέψη είναι οι καταλληλότεροι σύμβουλοι. Κι είναι μάλλον εκείνοι που εντείνουν την σύγχυση και την αβεβαιότητα.

Ίσως σε πολλές περιπτώσεις το καλύτερο είναι απλά να ηρεμήσουμε, να χαλαρώσουμε και να αφεθούμε.

Δύσκολο δεν λέω.  Είναι κάτι που δε διδάσκεται στα σχολεία ούτε και στα πανεπιστήμια… διδάσκεται όμως στη Μεγάλη της Ζωής Σχολή, όπου έχουμε πρόσβαση όλοι!

Η άφεση λοιπόν απαιτεί να εγκαταλείψουμε τον έλεγχο και να παραδοθούμε  στο άγνωστο!

Μας ζητάει να πάψουμε να προσπαθούμε να κατανοήσουμε με το νου και τη λογική, να πάψουμε να προσπαθούμε να εκβιάσουμε καταστάσεις, να ξεχάσουμε το άγχος και την πίεση, να αφήσουμε κατά μέρους τα εξυπνακίστικα παιχνίδια δύναμης με τον εαυτό μας και να περιμένουμε.  Να περιμένουμε υπομονετικά  συντονισμένοι με τον εσωτερικό μας Εαυτό, τη διαίσθησή μας, με τη φυσική ροή του Όλου.  

Εν ολίγοις απαιτεί ν’ απελευθερωθούμε

από την υποτέλεια του γνωστού

και χωρίς κανένα χάρτη να μας καθοδηγεί,

κανένα πνευματικό δάσκαλο να μας συμβουλεύει,

καμιά ασφάλεια να μας καθησυχάζει,

να αφεθούμε με εμπιστοσύνη στη Σοφία

που οδηγεί στη  γαλήνη  πέρα από κάθε κατανόηση…

Η πραγματική «καθοδήγηση» προέρχεται από μέσα μας. Κι αυτό χρειάζεται παράδοση, άφεση. Η δράση είναι το αποτέλεσμα.

Αλλά η άφεση είναι ο Δάσκαλος.

Όχι ο εξωτερικός που ψάχνουμε σε κάθε θρησκεία, σε κάθε φιλοσοφική σοφιστεία. Αλλά ο εσωτερικός Δάσκαλος της Σοφίας που  φέρει ο καθένας μέσα του μηδενός εξαιρουμένου. Αυτός που υπομονετικά περιμένει κάποιος να τον ανασύρει από το σκοτάδι, να τον τιμήσει και να του δώσει το λόγο.

Κι ο μοναδικός που μπορεί να τον οδηγήσει στη γνώση,

ή μάλλον στη Σοφία

που έχει ως έπαθλο τη γαλήνη.

Τη γαλήνη πέρα από κάθε κατανόηση…

Πάντα με το μέρος μου

Κοιτάζοντας πίσω  με τα μάτια μιας ευρύτερης επίγνωσης  ένα ένα τα κατώφλια της ζωής μου, συνειδητοποιώ  ότι η Ζωή ήταν πάντα με το μέρος μου.

Κάθε φορά που δυσανασχέτησα για τα τεκταινόμενα,  γιατί εγώ αλλιώς τα ήθελα κι αλλιώς έγιναν,  κοιτάζοντας από απόσταση αντιλαμβάνομαι τώρα εκ των υστέρων, ότι ήταν το καλύτερο για μένα.

Κάθε φορά που μου έφερε δυσκολίες και εμπόδια και μοναξιά και οικονομικά αδιέξοδα αντιλαμβάνομαι τώρα εκ των υστέρων, ότι αυτό     με θωράκισε ώστε να μη με αγγίζει τίποτα απ’όλα αυτά,  και  να τα αντιμετωπίζω χωρίς φόβο.

Ακόμα και την τελευταία φορά που μου έφερε το ολοκληρωτικό γκρέμισμα –  απ’το οποίο παλεύω ακόμα να επιβιώσω παρά τα φαινόμενα  –  αντιλαμβάνομαι εκ των υστέρων, ότι κι αυτό ακόμα, για το καλό μου ήταν,  είναι …

Η Ζωή με ένα θαυμαστό τρόπο μου έχει προσφέρει πάντα την καλύτερη εκδοχή σε κάθε τι, ακόμα και τις φορές που η καλύτερη εκδοχή ήταν  η χειρότερη…  

Η χειρότερη για την προσωπικότητα, όχι και για την Ψυχή.

Στα μεγάλα σταυροδρόμια της πορείας μου αλλά και στα πιο ασήμαντα μικροπράγματα, ένα μαγικό, αόρατο χέρι ήταν εκεί και διεύθυνε την ορχήστρα. Και συνεχίζει.

Η περπέτεια της αναζήτησης της συνειδητότητας στους εξωτερικούς καθημερνούς δρόμους των προκλήσεων, αλλά και στους εσωτερικούς ψυχικούς χάρτες συνεχίζουν να εμπλέκονται μαγικά όπως η αράχνη υφαίνει τόσο δεξιοτεχνικά τον ιστό της.

Κι εγώ, σχεδόν αμέτοχη – κι αυτό είναι το εκπληκτικό –  με τα μάτια της Ψυχής ορθάνοιχτα και με έντονη εσωτερική παρουσία,  παρατηρώ μ’ ευγνωμοσύνη απέραντη αλλά και περιέργεια συγχρόνως,  τα όσα εξελίσσονται σα να μην είμαι εγώ, σα να μην πρόκειται για μένα!

Ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιώ ότι η ζωή ήταν και είναι πάντα με το μέρος μου!

                                                                          Απο Καρδιάς

Η πυξίδα

Συχνά λες:  Αυτό το έχω πλέον μάθει.

Κι έρχεται,  η ζωή μέσα από ένα ξαφνικό γεγονός,

ένα ασήμαντο συμβάν ξανά να σε διαψεύσει 

και να σε ξαφνιάσει λέγοντάς σου:

Το ξέρεις ναι.  Κι όμως, δεν το έχεις μάθει ακόμα …

Και … και πότε τελικά θα μάθω αυτό το κάτι,

που γνωρίζω τόσο καλά και με τόση βεβαιότητα;

Χμ! Τότε που θ’ αρχίσεις να βλέπεις, ν’ ακούς, να μυρίζεις, ν’ αγγίζεις μόνο με την Καρδιά.

Και τότε ακριβώς θα συνειδητοποιήσεις ότι

δεν χρειάζεται να μάθεις τίποτα.  

Γιατί … όλα τα ξέρεις ήδη.

Γιατί  αυτά που ο νους πασχίζει χρόνια για να μάθει, να αφομοιώσει, να κατανοήσει,

μέσα από τις εμπειρίες και τα βιώματα,

για την Καρδιά

είναι γνωστά από πάντα…

Η πυξίδα σου είναι εκεί. Βασικά ήταν ανέκαθεν εκεί, απλά εσύ χρειαζόσουν χρόνο να την ανακαλύψεις

με τον δικό σου τρόπο.

Κι από κει και μπρος δε θα νοιώσεις ποτέ πια αβοήθητος, χαμένος, αποπροσανατολισμένος.  

Τίποτα δε θα μπορεί να σε απατήσει

ή να σε ξεγελάσει.

Διότι η πυξίδα θα δείχνει πάντα

προς μια  σταθερή κατεύθυνση:  Προς την Καρδιά.

Αυτή θα είναι πια ο οδηγός σου.

Αυτή θα είναι το βαρόμετρο στο ταξίδι σου.

 Απο Καρδιάς