Το Facebook

 «αλλοι ζωγραφιζουν, αλλοι παιζουν μουσικη, αλλοι συμβουλευουν ομορφα πραγματα ,αλλοι λενε αστεια, καποιοι ποσταρουν ομορφα παιδικα μουτρακια, οι περισσοτεροι γουνινες μουσουδες, καποιοι μοιραζονται σκεψεις τους και καποιοι αλλοι μιλουν για τεχνη, καποιοι μιλουν θυμωμενα, δεν με πειραζει μ'αρεσει κι αυτο, αναβουν τα αιματα .. λεμε προβληματισμους και χαριζουμε αγαπη και γλυκολογα ... λενε πως το φβ δεν ειναι καλο "σχολειο" ,ψευτικο ..μπορει και ναναι ετσι για καποιους ... εγω ομως "γραφτηκα" σε προτυπο ..εκλεκτο !  σας φιλω

Αυτό το κειμενάκι το έγραψε η  φίλη μου στο fb,  Mary Ralli,  μου άρεσε πολύ κι ό,τι μας αρέσει,  είναι που εκφράζει ένα κομμάτι του πολλαπλού  εαυτού μας…

Όσο για το fb … άκρως παρεξηγημένο  και με άπειρες προκαταλήψεις  να κυκλοφορούν γύρο μας και πολλούς πολέμιους.  Θεωρείται από πολλούς η μάστιγα του αιώνα!

Φυσικά όλες οι απόψεις είναι σεβαστές, αλλά για μένα ισχύει για το fb,  ο ίδιος μαγικός κανόνας που ισχύει και για όλα τα άλλα πράγματα:        

  Δεν είναι το τι αλλά το πώς.

Όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε λίγο πολύ τις ίδιες εμπειρίες, μα ο τρόπος που τις διαχειρίζεται ο καθένας,  κάνει τη διαφορά. Το ίδιο πράγμα που στα χέρια του γνώστη μπορεί να μεταμορφωθεί σε διαμάντι, στα χέρια του αδαούς μπορεί να γίνει όπλο καταστροφής… Κι έχουμε άπειρα παραδείγματα από το χώρο της τεχνολογίας  και αλλού.

Το fb είναι ένας τόπος επικοινωνίας και έκφρασης. Φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά και τους δίνει τη δυνατότητα ανταλλαγής ιδεών, απόψεων και κυρίως έκφρασης.  Το κείμενο της φίλης μου σ’αυτό ακριβώς αναφέρεται: στην έκφραση.  Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να εκφράσει με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο, τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του,  ν’ ακουστεί.  Συχνά αυτό δεν μπορεί να το κάνει στον οικογενειακό του κύκλο για πολλούς λόγους. Στο fb όμως μπορεί!  Εκεί μπορεί να είναι   ο εαυτός του χωρίς λογοκρισία και περιορισμούς. Κανείς δε θα τον κρίνει. Γιατί;  Διότι οι σχέσεις εκεί είναι απρόσωπες. Όχι προσωπικές όπως στην καθημερνή ζωή.

Ξέρω, εδώ πολλοί έχουν ένσταση. «Μα από προσωπικές σχέσεις έχουμε ανάγκη, όχι από απρόσωπες»!

Ναι αλήθεια είναι. Όμως το καθετί είναι θεμιτό μέσα στο δικό του ιδιαίτερο πλαίσιο,  χωρίς να αναιρεί το ένα το άλλο.  Και το αεροπλάνο και το αυτοκίνητο είναι τρόποι μετακίνησης, αλλά το καθένα έχει διαφορετική χρήση …  Έτσι δε φαντάζομαι κάποιος να αρνηθεί μια συνάντηση μ’ένα φίλο  επειδή θα μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί του μέσω fb!

Όμως ως επί το πλείστον, οι φίλοι στο fb, είναι άνθρωποι που δεν είναι φίλοι μας στην καθημερινή μας ζωή, που δε μιλάμε μαζί τους στο τηλέφωνο ή που δεν πάμε για καφέ μαζί. Ίσως ζουν σε άλλα μέρη της γης. Έτσι η επαφή μας αρχίζει και τελειώνει εκεί.

Και γι’ αυτό υπάρχει ελευθερία απόψεων και προσωπικής  έκφρασης. Δεν έχει κανείς να κερδίσει κάτι από κάποιον άλλο, δεν μεσολαβεί η τριβή της καθημερινότητας,  αλλά κυρίως, απουσιάζει η κριτική της προσωπικότητας που χαρακτηρίζει κάθε σχέση.

Κι ακριβώς γι’ αυτό ο καθένας βγάζει το καλύτερο που έχει.  Καταθέτει σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα, εικόνες, μουσική, φωτογραφίες …. Καταθέτει συχνά την ίδια την ψυχή του. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο και μόνο επειδή δε φοβάται και νοιώθει ασφαλής μέσα σ’ αυτή την απροσωπία.

Είναι γνωστό ότι υπάρχουν πολλά κακώς κείμενα. Όμως γι’αυτά δεν ευθύνεται το fb αλλά η χρήση που του κάνει ο καθένας. Ή και η κατάχρηση πολλές φορές.

Είναι ένα σκάφος που χρήζει πολύ επιδέξιων χειρισμών. Ο καπετάνιος που κρατάει το τιμόνι πρέπει να έχει εμπειρία, σοφία και ταπεινότητα.  Διαφορετικά, αν πιστέψει ότι είναι ο σπουδαιότερος κι ο καλυτερότερος – από τα πολλά likes – το σκάφος όχι μόνο θα μπατάρει,  αλλά μπορεί να υποστεί ανεπανόρθωτες ρωγμές δύσκολα επιδιορθώσιμες.  Γιατί, η μαθητεία είναι δύσκολη υπόθεση όταν το εγώ έχει το πάνω χέρι… Προσοχή λοιπόν.

Καθετί μπορεί να πηγή έμπνευσης και δημιουργίας ή πηγή κάθε κακού. Άλλη μια φορά,  δεν είναι το τι αλλά το πως.

 λενε πως το φβ δεν ειναι καλο "σχολειο" ,ψευτικο ..μπορει και ναναι ετσι για καποιους ...

 εγω ομως "γραφτηκα" σε προτυπο ..εκλεκτο !  

 σας φιλω

Ο έρωτας κι ο Βαλεντίνος

«Θα σ’αγαπώ για πάντα».

«Θα είμαστε πάντα μαζί».

Πόσες φορές το έχετε ακούσει; Το έχετε πει;

Ξεκινάμε να το λέμε από τον πρώτο έρωτα γύρο στα 15-20    

 και συνεχίζουμε στα 30, 40, 50 και σε κάθε ηλικία, κάθε φορά 

που ερωτευόμαστε ξανά, μια και ο έρωτας ηλικία δεν έχει.

«Η αγάπη μας θα κρατήσει για πάντα».

Ίσως βέβαια η αγάπη κρατήσει, αλλά ο έρωτάς μας θα κρατήσει,  πόσο άραγε; Αυτό το έντονο συναίσθημα από το οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις  όσο το νοιώθεις,  που είσαι έτοιμος να κάνεις τα πάντα χωρίς να υπολογίζεις τίποτα όσο το νοιώθεις,  που σε κυριεύει ολοκληρωτικά κι απόλυτα,  όσο το νοιώθεις. 

Αλλά μετά;  Τι γίνεται μετά;

Μετά … υπάρχουν διάφορα σενάρια καθώς κι επιλογές.

Αν ο έρωτας τελειώσει ξαφνικά για κάποιο λόγο πέρα από τη θέλησή σου, υποφέρεις, πονάς, αλλά αργότερα θα σου μείνει μια ωραία ανάμνηση, ότι έζησες μια γλυκιά, ανατρεπτική  εμπειρία που σε πλούτισε, σε διεύρυνε και σε βοήθησε να γνωρίσεις λίγο καλύτερα τον εαυτό σου  που καθρεφτίστηκε στην ψυχή του άλλου.

Αν όμως όλα πήγαν καλά, τότε δε χωρίζεις αλλά …. αποφασίζεις να παντρευτείς! Και στη συνέχεια, πριν καλά καλά προλάβεις να προσαρμοστείς στη νέα κατάσταση, έρχονται τα παιδιά – δηλαδή εσύ αποφασίζεις να φέρεις παιδιά στον κόσμο και στη ζωή σου.

Έτσι ο έρωτας γίνεται …. οικογένεια!

Και το επίμαχο ερώτημα:

Ο έρωτας εξακολουθεί κάπου να υπάρχει;

Έχει απομείνει κάτι από εκείνο το συγκλονιστικό συναίσθημα που σε δονούσε απ’άκρη  σ’άκρη,  σ’ αυτή τη νέα κατάσταση πραγμάτων;

Που πάει ο έρωτας όταν δεν τον τιμούμε πια; Υπάρχει ακόμα καθόλου χώρος και γι’αυτόν ή ο μοναδικός χώρος που του έχουμε πλέον παραχωρήσει  είναι σ’ένα μικρό κλειδωμένο κουτάκι του μυαλού μας, που ανοίγει μόνο όταν βλέπουμε κάποιο ερωτευμένο ζευγάρι να φιλιέται στο δρόμο ή απλά στα όνειρά μας σα νοσταλγία, σαν ανάμνηση και  που ανήκει πια στο παλιό παρελθόν της ζωής μας; …..

Ξέρω πολλοί θα πουν  ότι η αγάπη πήρε τη θέση του,  κάτι ποιο βαθύ,  πιο στέρεο, πιο συμπαγές.

Αν είναι έτσι μια χαρά. Η μια ενέργεια μετουσιώθηκε σε μια άλλη. Συμβαίνει όμως συνήθως έτσι;

Και πως μπορείς να το μετρήσεις;

Εύκολο!

Το μέτρο είναι ο βαθμός της ικανοποίησης που νοιώθεις μέσα στη  νέα κατάσταση  της ζωής σου.  Αν η ικανοποίηση  ( δε λέω η ευτυχία ) υπερβαίνει το άγχος των υποχρεώσεων κι ο έρωτας διατηρεί ακόμα μια διακριτική παρουσία, τότε το ζητούμενο έχει επιτευχθεί.

Αλλά υπάρχουν κι άλλες επιλογές εκτός από τον χωρισμό και την οικογένεια.  Ευτυχώς η εποχή που ζούμε μας δίνει πολλές δυνατότητες  κι επιλογές,  απλά εμείς είμαστε κολλημένοι σε κάποιες συγκεκριμένες γιατί,  αυτές ξέρουμε αυτές εμπιστεύομαστε!

Μπορείς για παράδειγμα να συνεχίσεις να ζεις τον έρωτά σου μέσα από ένα δεσμό, μια συμβίωση ή μια ελεύθερη σχέση κι όχι απαραίτητα ένα γάμο. Έτσι έχεις τη δυνατότητα να δοκιμάσεις και να δοκιμαστείς. Να δεις αν ταιριάζεις, να δεις αν αυτός ο έρωτας έχει βαθύτερα θεμέλια και να δεις αν κατά πόσο είναι καλό να φέρεις παιδιά στον κόσμο μ’ αυτόν το συγκεκριμένο σύντροφο.

Και πόσος χρειάζεται για να το διαπιστώσεις;

Εύκολο!

Όταν,  μετά το πρώτο κύμα του έρωτα αρχίσεις να απομυθοποιείς πλέον τον άλλον, να τον βάζεις στις πραγματικές του διαστάσεις και να τον βλέπεις περισσότερο  ως αυτό που είναι κι όχι ως αυτό που θα ήθελες να είναι, τότε αρχίζεις να διακρίνεις πιο καθαρά αν ταιριάζεις και μπορείς να προχωρήσεις ή όχι.

Στη ζωή καθένας μας είναι ελεύθερος να δοκιμάσει όποια εμπειρία θέλει. Βάψε τα μαλλιά σου πορτοκαλομώβ, κάνε piercing  στη μύτη σου, κάνε τατουάζ σ’ όλο σου το κορμί, ανέβα στο Έβερεστ, διέσχισε τον ατλαντικό πάνω σε σχεδία, δοκίμασε ουσίες, ζήσε όποια εμπειρία τραβάει η ψυχή σου και με όποιο σύντροφο θες.  Δοκίμασε ό,τι σου κατέβει κι ό,τι έχεις ανάγκη ώσπου να ωριμάσεις και να σου τελειώσει.

Ένα πράγμα δεν μπορείς και δεν πρέπει να κάνεις ταυτόχρονα με όλα αυτά! Να φέρεις παιδιά στον κόσμο!! Τα παιδιά δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα παρορμητισμού και πειραματισμού! Πρέπει να είναι αποτέλεσμα ώριμης και συνειδητής απόφασης.

Ωστόσο  ο έρωτας έχει  πολύ ευρύτερες διαστάσεις πέρα από την εμπειρία της έντασης και του πάθους. Έτσι, εκείνος που μπορεί να είναι ερωτευμένος  με τη ζωή και με καθετί που η ζωή φέρνει κάθε στιγμή   στο δρόμο του, θα μείνει ερωτευμένος για πάντα….

Κάποιος να με προσέχει

Οι περισσότεροι άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου θα έκαναν τα πάντα προκειμένου να βρουν κάποιον να τους φροντίζει, να τους αναλάβει, να παίρνει αποφάσεις στη θέση τους. Βέβαια δε θα το παραδέχονταν ανοιχτά γιατί κάτι τέτοιο θεωρείται υποτιμητικό, ωστόσο θα υπήρχε σαν επιθυμία μέσα τους.

Κάποιοι το έχουν βρει. Όμως πέρα από το να είναι ασφαλείς, είναι και πραγματικά ικανοποιημένοι;

Που είναι το κακό σ’ όλα αυτά;

Χμ!  Αλήθεια πόσο καλό είναι να υποκαθιστώ κάποιον, κάνω τα πράγματα αντί γι’ αυτόν, στη θέση του;  Κι αν το κάνω εγώ αντί για σένα,  αυτόματα δε σε υποβιβάζω, δε  σε μειώνω, δε θεωρώ ότι εσύ δεν μπορείς, δεν είσαι ικανός, δεν είσαι αρκετός … οπότε αναλαμβάνω εγώ;

Αλλά πέρα απ’ αυτό που εγώ πιστεύω για σένα, το θέμα είναι ότι το ίδιο πιστεύεις κι εσύ για σένα! Σου περνάω ασυνείδητα το μήνυμα ότι δεν μπορείς, κι ότι ακόμα κι αν δοκιμάσεις δε θα τα καταφέρεις ή σίγουρα δεν θα τα καταφέρεις τόσο καλά όσο εγώ.

Έτσι σιγά σιγά χάνεις την αυτοπεποίθησή σου, την δύναμή σου και ουσιαστικά την ελευθερία σου.

Διότι πώς να ξέρει κάποιος ότι μπορεί εφόσον στηρίζεται σε κάποιον άλλο;

Και με ποιον τρόπο να μάθει αν μπορεί εάν δεν επιχειρήσει μόνος του;

Δεν προστατεύουμε ούτε βοηθάμε τα παιδιά μας ενεργώντας εμείς αντί γι’ αυτά.  Δεν βοηθάμε τον άντρα μας, τη γυναίκα μας, τους γονείς μας να ενηλικιωθούν όταν αναλαμβάνουμε εμείς τις δικές τους ευθύνες – γιατί η ημερολογιακή ηλικία απέχει  από το να αποτελεί κριτήριο ενηλικίωσης – .

Νομίζουμε ότι εκπαιδεύουμε μόνο τα παιδιά μας αλλά εκπαιδεύουμε επίσης  όλους γύρο μας μαθαίνοντάς τους να τολμούν να παίρνουν ευθύνες και ρίσκα.  Επιτρέποντάς τους να πονέσουν και να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους όταν κάνουν λάθος.

Πως αλλιώς θα μάθουν αν όχι μέσα από τη δική τους προσωπική εμπειρία; Από τη δική μας; Καλά θα ήταν όμως η κάθε εμπειρία είναι προσωπική και ΔΕΝ μεταδίδεται!!

Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του δρόμο να διανύσει, τη δική του πορεία και τα δικά του μαθήματα που θα πάρει μέσα από τον τρόπο που ο ίδιος ως ψυχή έχει επιλέξει. Ας το σεβαστούμε κι ας μη σταθούμε εμπόδιο στις δοκιμασίες κανενός. Ας μην του φτωχύνουμε ασυνείδητα τη ζωή, και προσπαθώντας να τον προστατέψουμε, να του αφαιρέσουμε τη μισή εμπειρία της ζωής αποτρέποντας τον πόνο.

Οι άλλοι δε θέλουν από μας να τους σώσουμε, ούτε τις συμβουλές μας χρειάζονται.  Θέλουν απλά να ξέρουν ότι είμαστε πλάι τους. Μόνο αυτό.

Η καλή μας πρόθεση να τους βοηθήσουμε οδηγεί στο να τους κόψουμε τα φτερά. Στο να τους αδρανοποιήσουμε, στο να τους κάνουμε ανάπηρους κι ανίκανους να διαχειριστούν τις προκλήσεις της ζωής όταν εμείς θα απουσιάζουμε.

Βέβαια αυτός ο ρόλος δίνει σ’ εμάς και στο εγώ μας εξέχουσα θέση, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι τροφής για σκέψη.

Κανείς δεν χρειάζεται κανέναν για να τον υποκαταστήσει. Να τον αγαπάει χρειάζεται κι αυτό καλύπτει τα πάντα….

Έμαθα ακόμα ….

Μετά από πολύ καιρό αρχίζω επιτέλους να μαθαίνω να μη δίνω σ’ αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου το βάρος και την απόλυτη σημασία που έδινα κάποτε.

Γνωρίζω πια ότι στον κόσμο της μορφής τίποτα δεν μένει όρθιο για πολύ καιρό.  Ούτε οι καλές ούτε οι κακές εμπειρίες. Σ’ αυτό τον κόσμο της πολικότητας η αλλαγή είναι νόμος.

Έτσι προσπαθώ να είμαι στο Τώρα της κάθε στιγμής, της κάθε εμπειρίας, χωρίς ωστόσο να αποδίδω υπερβολική έμφαση στην ίδια την εμπειρία. Την ζω με όσο μεγαλύτερη πληρότητα μπορώ και όταν τελειώνει, έχει λήξει χωρίς μεμψιμοιρίες, νοσταλγίες, αναπολήσεις και χωρίς να προσδοκώ τίποτα περισσότερο από εκείνο που έζησα. Πάντα εύκολο δεν είναι, αλλά είναι μια καθημερινή πρακτική και συνεχής προσπάθεια. Είναι ίσως ένα ζητούμενο ζωής …

Αντίθετα όταν ζω μια αρνητική εμπειρία, την αποδέχομαι, κυρίως χωρίς να την κρίνω, γιατί γνωρίζω ότι, αν το κάνω, θα της δώσω πολύ μεγαλύτερη έκταση και διάσταση. Ενώ αν την πάρω όπως έρθει, όπως είναι, θα αποφύγω τα αρνητικά συναισθήματα όπως το θυμό, τον πόνο και θα ταλαιπωρήσω έτσι λιγότερο τον εμένα την ίδια.

Ξέρω εκ των προτέρων ότι κι αυτό θα περάσει, αλλά το πόσο γρήγορα εξαρτάται βασικά από τη δική μου στάση κι όχι από το ίδιο το γεγονός.

Έτσι τα εξωτερικά γεγονότα αρχίζουν να χάνουν σταδιακά την εξουσία που είχαν πάνω μου. Κι όσο αυτά χάνουν τη δύναμή τους πάνω μου τόσο κερδίζω εγώ σε δύναμη. Τόσο αναγνωρίζω και βιώνω την αυθεντική μου δύναμη.

Κι έπειτα πόσο σημαντικός μπορεί να είναι ο κόσμος της μορφής μπροστά στο απέραντο και στο απεριόριστο απ’ όπου ερχόμαστε και όπου τελικά καταλήγουμε;  Μια σταγόνα μέσα σ’ ολόκληρο τον ωκεανό, ένα συννεφάκι πάνω σ’ ολόκληρο τον ουρανό, ένα ανοιγόκλειμα των ματιών μέσα σ’ ολόκληρη την αιωνιότητα. Γιατί είναι διαφορετική η εικόνα όταν ανοίγεις μια πόρτα ορθάνοιχτα και κοιτάζεις απέξω,         κι αλλιώς όταν προσπαθείς να μαντέψεις μέσα από τη χαραμάδα.

Κάπως έτσι είναι η ζωή που ζούμε: μια χαραμάδα!

Κι εμείς νομίζουμε ότι όλα τα ξέρουμε κι ότι έχουμε όλες τις απαντήσεις για το απέραντο μυστήριο της ύπαρξης….

Από Καρδιάς