Τα πλαστικά καλαμάκια

Είμαστε όλοι συνδεδεμένο  -   We are all connected

Η ολοζώντανη περιγραφή μιας νέας κοπέλας, που με χιούμορ και ευαισθησία, διηγείται πως, το πλέον τραγικό γεγονός της ζωής της, την οδήγησε στο γνώθι σαυτόν, την ώθησε να βρει την αληθινή της δύναμη που αγνοούσε και μετέτρεψε τη δοκιμασία σε ευλογία.

Πως όλα αυτά που λέμε θεωρητικά για δύναμη, πίστη, θέληση

γίνονται Πράξη μέσα από τις ευλογημένες δοκιμασίες της ζωής….

Πως η αβεβαιότητα οδηγεί στην ελευθερία.

Πως το:   Γιατί εγω;  
μετατρέπεται σε :   Γιατί όχι εγώ;

Και πως:

«Όταν αφήσεις αυτό που ( νομίζεις ότι ) είσαι,

γίνεσαι αυτό που πραγματικά Είσαι».

Τα συνηθισμένα δώρα

 

Λέγεται  ότι συνήθως  πρέπει να δώσεις για να πάρεις.

Σήμερα το πρωί  ανοίγοντας τα μάτια μας, πήραμε όλοι, πριν προλάβουμε να δώσουμε και χωρίς καν να το ζητήσουμε.

Τι;

Αυτό το συνηθισμένο, σχεδόν καθημερινό, χειμώνα-καλοκαίρι, δώρο στην Ελλάδα:  αντικρίσαμε μια υπέροχη μέρα με ένα λαμπερό ήλιο.

Τόσο συνηθισμένο αλλά και τόσο πολύτιμο! Ένα λαμπρό ήλιο που φτιάχνει την ψυχολογία και  τη διάθεση, που βοηθάει να σηκωθούμε από το κρεβάτι και να κάνουμε οτιδήποτε έχουμε να κάνουμε, πιο ευχάριστα.

Έστω και μια μέρα να μη δούμε τον ήλιο είμαστε όλοι μέσα στην γκρίνια και την κατήφεια… όσο για εκείνους που ζουν σε βόρειες  χώρες, μια ηλιόλουστη μέρα παίρνει διαστάσεις γιορτής , τόσο σπάνια μπορούν να απολαύσουν κάτι τέτοιο εκεί που μένουν.

Αλλά το ερώτημα είναι:

Το συνειδητοποιούμε,  το εκλαμβάνουμε όντως ως δώρο; Ή  ως δεδομένο δηλαδή, συνηθισμένο κι αδιάφορο;

Καιρός να το αναγνωρίσουμε σα δώρο κι ας μην το παρακάμψουμε τόσο γρήγορα,  αλλά ας του δώσουμε τη θέση που του αξίζει στη ζωή μας. Όσο κι αν αυτό είναι τόσο καθημερινό που μοιάζει σχεδόν αόρατο…

Και κάτι άλλο.

Όταν παίρνεις  ένα δώρο πρέπει με κάποιο τρόπο να ανταποδώσεις. Όχι το ίδιο κι όχι σ’ εκείνον που στο έδωσε, αλλά κάπου αλλού, εκεί όπου θα διαπιστώσεις ότι υπάρχει ανάγκη.

Ας μην παραλείψουμε σήμερα – και κάθε σήμερα – να προσφέρουμε κάτι, οτιδήποτε, σε κάποιον που το χρειάζεται – άνθρωπο ή ζώο –  οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Σημασία δεν έχει η ποσότητα αλλά η πρόθεση. Και δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε για να βρούμε. Θα βρεθεί μπροστά μας, στο δρόμο μας, με διάφορες μορφές και τρόπους.

Ας μην κάνουμε ότι δεν είδαμε, ότι δεν ξέρουμε, ότι βιαζόμαστε. Ας μην ξεγελάσουμε άλλη μια φορά τον εαυτό μας.

Κάθε πράξη αγάπης και καλοσύνης πάει πολύ πιο μακριά απ’ ότι φανταζόμαστε.

Όπως λέει με πολλή σοφία  η παλιά ρήση: Κάνε το καλό και ριξτο στο γιαλό. Τίποτα δεν είναι ασήμαντο και καμιά προσφορά δεν πάει χαμένη.

Ο ήλιος δεν κάνει εξαιρέσεις. Φωτίζει και ζεσταίνει όλους μας και δε ζητάει αναγνώριση της προσφοράς του.

Ας  μιμηθούμε το παράδειγμά του , κι αυτή τη φορά, πριν προλάβουμε να κρίνουμε, ας δώσουμε μια ευκαιρία στην αγάπη, κι ας προσφέρουμε με χαμόγελο όπου υπάρχει ανάγκη…

                                                        Από καρδιάς

Το καθρέφτισμα του καθρέφτη

Όταν οι πράξεις των άλλων μας ενοχλούν, δεν φταιν οι άλλοι, αλλά ούτε και οι πράξεις τους.

Αυτό που μας ενοχλεί, μας θυμώνει, μας εκνευρίζει, μας στενοχωρεί στους άλλους, είναι εκείνο το κομμάτι που χρήζει θεραπείας μέσα μας.

Πότε θα έχει θεραπευτεί;

Όταν δε θα έχει την παραμικρή απήχηση μέσα μας το οποιοδήποτε «ολίσθημα» των άλλων.

Όταν θα μπορούμε να επιλέξουμε τι θα πάρουμε και τι θα αφήσουμε πίσω, χωρίς την ελάχιστη συναισθηματική εμπλοκή. Χωρίς την ελάχιστη κριτική ή δυσαρέσκεια εκ μέρους μας.

Όπως όταν διαλέγεις ένα φρούτο ή ένα ρούχο. Δε θυμώνεις ή δε νοιώθεις αναστάτωση επειδή τελικά επέλεξες το μήλο κι όχι το πορτοκάλι.

Και ποια επιλογή είναι η σωστότερη;

Η εκάστοτε δεδομένη επιλογή είναι  Πάντα  η καλύτερη.

Γιατί, δεν υπάρχει σωστή ή λάθος επιλογή από μια ανώτερη ή πιο αποστασιοποιημένη προοπτική.

Βέβαια μια Α επιλογή ίσως μας ταλαιπωρήσει λίγο πιο πολύ από τη Β, αλλά είναι αυτή που θα μας βοηθήσει στην κατανόηση και κατ’ επέκταση στη θεραπεία.

Όταν η «θεραπεία» επέλθει, η επιλογή αυτή δεν πρόκειται να επανέλθει ποτέ πια, αφού θα έχει εκπληρώσει το λόγο ύπαρξής της.

Γι’ αυτό όταν οι άλλοι μας ενοχλούν και πριν προβούμε στην όποια αντίδραση, ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη.

Δεν είναι στην αντανάκλασή μας, στο είδωλό μας, το ζήτημα,

αλλά στο πρωτότυπο, που βρίσκεται μέσα μας.

Οτιδήποτε μας ενοχλεί «εκεί έξω» θα το λύσουμε, όχι εκεί έξω που αντανακλά, αλλά «εδώ μέσα» απ’ όπου προέρχεται.

Όταν το διορθώσουμε στο πρωτότυπο,

δεν μπορεί παρά να αλλάξει και η εικόνα στον καθρέφτη.

Το γέλιο βγήκε απ' τον Παράδεισο!

Αν αγαπάς κάτι............ άστο ελεύθερο. Αν επιστρέψει, θα είναι δικό σου για πάντα.... Αν δεν επιστρέψει, δεν ήταν ποτέ δικό σου....   Αλλά.... Αν κάθεται στο σαλόνι σου,  χρησιμοποιεί το τηλεκοντρόλ σου, ανακατώνει τα πράγματά σου, τρώει το φαγητό σου, μιλάει στο τηλέφωνό σου, δανείζεται το αυτοκίνητό σου, παίρνει τα λεφτά σου και δε φαίνεται να συνειδητοποιεί πως το έχεις αφήσει ελεύθερο, τότε... προφανώς είτε το έχεις παντρευτεί είτε το έχεις γεννήσει!